Is hij nu een bluesmuzikant met een soultint of een soulmuzikant met een bluestint? Robert Cray weet al jaren lang een perfecte mix tussen beide muziekstijlen te maken met enerzijds zijn perfecte bluesy gitaarsound en anderzijds zijn kraakheldere soulvolle stem.

Donderdag 25 juni lieten Robert Cray en zijn 3-koppige band in Hengelo zien en horen dat ze het na al die jaren nog steeds niet verleerd zijn. In een nagenoeg uitverkocht Metropool trakteerden Cray en zijn band de bezoekers in een kleine anderhalf uur op een heerlijke variatie tussen lange, rustige bluessongs en meer uptempo, funky soulliedjes.

Of het nu kwam door de drukte, de temperatuur buiten of het hete spel van Cray en zijn band, de temperatuur in Metropool werd gaandeweg het concert steeds hoger. Of, zoals Robert Cray zelf zei: “It’s getting hot in here, but we’re all in this together”. En zo voelde het ook.

Robert Cray
Robert Cray (1953) was een van de artiesten die in de jaren ’80 de blues toegankelijker maakte voor een breder publiek. Zijn makkelijk in het gehoor liggende, strakke bluesliedjes werden al snel populair bij een grote doelgroep. Sinds zijn eerste album Who’s Been Talkin’ uit 1980 is hij vrijwel onafgebroken een grote naam in de blues- en soulwereld. In de tweede helft van de jaren ’80 beleefde hij zijn commerciële hoogtepunt, met de albums Strong Persuader (1986) en Don’t Be Afraid Of The Dark (1988).

Dat Cray en zijn band nog altijd niet stilzitten, laten ze wel zien en horen op hun meest recente album In My Soul. Voorafgaand aan het concert kocht ik een (gesigneerd!) exemplaar die vervolgens op de terugweg in de autoradio belandde. Opvallend is dat het bij Robert Cray niet uitmaakt of je nu luistert naar zijn vroegere werk of zijn recentere werk, kwalitatief is het allemaal uitstekend!

Goede muziek, weinig show
Duidelijk zichtbaar als leider van de band trad Robert Crazy (op zijn teenslippers) samen met bassist Richard Cousins (op zijn blote voeten op een klein tapijtje), drummer Les Falconer en toetsenist Dover Weinberg op in Hengelo. Geen vooraf gescripte show, maar Cray liet zijn setlist afhangen van het moment. Tussen de nummers door werd er snel en duidelijk gecommuniceerd met zijn bandleden, die steeds maar moesten schakelen. Maar daarmee lieten de Robert Cray band wel zien hoe het stuk voor stuk topmuzikanten zijn, die moeiteloos vanuit de sfeer van een wat zwaardere bluessong overgaan op een funky soulliedje.

Naast wat nummer van zijn laatste album, waren het vooral oudere klassiekers die de revue passeerden. Het was aan alles te merken dat het publiek vooral op de naam van de bluesartiest was afgekomen en er ging dan ook behoorlijk wat rumoer door de zaal toen Cray halverwege het optreden het bekende Right Next Door (Because Of Me) inzette. Cray, die overigens weinig communiceerde met zijn publiek en niet verder kwam dan na elk nummer “Thank you so much” en af en toe vroeg of iedereen zich goed voelde met daarna “Just checkin’ ”, leek het vooral met bassist Richard Cousins naar zijn zin te hebben. Het speelplezier spatte eraf en er werd zelfs nog een ingestudeerd dansje opgevoerd.

Na ruim een uur gespeeld te hebben, verdwenen Cray en zijn band van het podium. Vervolgens volgde nog een korte toegift, met daarin onder andere het mooie bluesnummer Time Makes Two.

Simpel, maar strak
Cray bewijst in een warm Metropool nog altijd terecht tot de top van de internationale bluesscene te horen met zijn kraakheldere soulstem, zijn perfecte gitaarspel en de goede band om zich heen. Persoonlijk miste ik de blazers in het optreden, die toch een groot deel van Cray’s muziek uitmaken. Maar in anderhalf uur tijd werd Hengelo getrakteerd op een simpele, maar strakke bluesshow waarin het vooral draaide om de muziek. Gelukkig maar!